Column 166 - De baron van Munchausen (22 oktober 2014)

De economische wetenschap gaat over schaarste. Niet alles kan tegelijk. Als je het een  wilt, moet je het ander opgeven. Er zijn geen gratis lunches. Het heeft de economie de bijnaam “the dismal science” bezorgd. Net als het feestje leuk wordt, oproepen te stoppen, dat is wat de econoom doet. Vervelende wetenschap. Vervelende types. Je zult er maar een zijn.

Aan die nare situatie is nu een einde gekomen. Topeconomen als Paul Krugman en Larry Summers hebben het aanzien en het karakter van de economische wetenschap en de econoom radicaal ten goede weten te draaien. Om tot dat inzicht te komen was helaas wel een diepe crisis nodig. En moesten mensen als Bernanke, Draghi en Carney worden overgehaald om de rente naar nul te verlagen. En voor bijna gratis geld voor overheden te zorgen.  Hoezo schaarste?

Maar dat deden ze graag om de wereldeconomie te redden. En het aanzien van de economische wetenschap en bovenal dat van zichzelf te redden.

Genoemde topeconomen rekenen voor dat overheden nu zo goedkoop kunnen lenen dat ze door meer te lenen de economie zodanig kunnen stimuleren dat uiteindelijk de overheidsschuld daalt. Het is alsof je van overgewicht kunt afkomen door meer te eten. 

Het beeld dat bij de econoom op komt is niet langer dat van de sfeer verpester. Het is dat van de persoon waarvoor het feest niet lang genoeg kan door gaan, geen schuld te hoog kan zijn. Via gratis geld en dan lenen trek je je aan je haren uit het moeras op.  Het is de economie van de baron van Munchausen. 

De Nobelprijs voor dit jaar is helaas al vergeven aan een saaie, oerdegelijke Fransman. Wie hem volgend jaar postuum moet krijgen is duidelijk. Een probleem: ik heb dat verhaal van de baron van Munchausen nooit geloofd.



Meer in dit programma